تبلیغات
 تبلیغات کلاس B 

همسران آنلاین - دختران بعد انقلاب

همسران آنلاین = دختران آنلاین + پسران آنلاین

دختران بعد انقلاب

ارسال کننده ی این پست: آنا هیتا
تاریخ:سه شنبه چهارم تیر 1392-20:56

به دنیا که قدم گذاشتیم جنگ بود، پدر ها در جبهه ها با مرگ می جنگیدند، مادر ها در خانه ها با زندگی، گوش های ما نت های آژیر خطر را خوب می شناخت و ما با همین موسیقی توی کوچه ها لی لی می رقصیدیم. مادرانمان جای ایستادن پای آینه، در صف های گوشت و برنج کوپنی می ایستادند و آغوششان جای عطرهای فرانسوی بوی غذای گرم می داد و سینه و باسنشان را حاملگی های چهار و پنج و شش باره، پروتز می کرد. سرخی لب های مادرانمان را حرمت خون شهدا سپید می کرد و سپیدی تنشان را سیاهی چادر ها پنهان. به دنیا که قدم گذاشتیم سیاه‌‌ رنگ زنانگی بود و زشت وصف زنانگی و اشک تبلور زنانگی. ما با صدای آهنگران اولین قدم های موزون زندگیمان را مردانه برداشتیم و در فشار مقنعه های چانه دار، اولین کلماتمان را مردانه ادا کردیم. در صبحگاه های مدرسه هر روز با دستور از جلو... نظام مردانه ایستادیم و با شعار ‌مرگ بر... مردانه فریاد زدیم. در انشاهای مدرسه قرار بود همه مان دکتر و مهندس و معلم شویم تا به جامعه خدمت کنیم. اما قرار نبود همسر باشیم، مادر باشیم و به خانواده هم خدمت کنیم. ما با حنا در مزرعه کار کردیم و زحمت کشیدن را آموختیم. با آنت برای خواهر و برادر کوچکترمان مادری کردیم. با زنان کوچکی که مثل خیلی از ما پدرشان به جنگ رفته بود، برای سیر کردن شکممان کار کردیم. با پرین از بی خانمانی تا با خانمانی کوچ کردیم. ما دختران کار بودیم. ما دختران عروسک های گمشده زیر آوار خانه های موشک خورده ایم. ما دختران گوش های تشنه برای دوستت دارم های پدر به مادریم. ما دختران چشمان تشنه برای دیدن بوسه های پدر روی لب! ...نه ! روی گونه های مادریم. ما دختران دخترکی های ممنوعه ایم. ما همان دخترانی هستیم که به پر پشتی موهای پشت لبمان بالیدیم و مهر نجابت و عفت خوردیم. ما همان دخترانی هستیم که برای ابروهای نامرتب و اصلاح نشده مان، محبوب و معصوم شناخته شدیم و انضباط بیست گرفتیم. ما دختران جوجه اردک زشتیم که تا شب عروسی برای زیبا شدن صبر کردیم! ما همان دخترانی هستیم که همیشه برای مردانه حرف زدن، مردانه راه رفتن و مردانه کار کردنمان آفرین گرفتیم و با این همه مردانگی از آتش جهنم گریختیم! آتش! یادش به خیر! چه شب ها که از ترس آویزان شدن از یک تار موی شعله ور در جهنم، خواب بر کودکی هایمان حرام شد! چه روزها که از ترس ماشین های کمیته، نفس زن بودن در گلویمان حبس شد و کوچه های بلوغ را تند تند دویدیم. ما نسل ترسیم. زاده ترسیم. هم خواب ترسیم. ترس... تعریف تمام آنچه بود که از زن بودنمان می دانستیم و آتش... پاسخ تمام سوال هایی که جرات نکردیم بپرسیم. چقدر آرزو داشتیم پسر باشیم تا ما هم با دوچرخه به مدرسه برویم. تا ما هم کلاه سرمان کنیم. تا حق داشته باشیم بخندیم با صدای بلند. بدویم و بازی کنیم بی آنکه مانتوی بلندمان در دست و پایمان بپیچد و زمین بخوریم. تا حق داشته باشیم کفش سفید بپوشیم. لباس های رنگی به تن کنیم. تا حق داشته باشیم کودکی کنیم. ما بزرگ شدیم، خیلی زود بزرگ شدیم زودتر از آنکه وقتش باشد، سرهای زنانگی مان زیر سنگینی چادر ها خم شد و برجستگی هامان در قوز پشتمان پنهان. ترس، گناه، آتش، ابلیس. چقدر زن بودن پرمعنا بود برایمان! هر چه زنانگی ما زشت تر، مردانگی مردها جذاب تر. زن معنای نباید ها و نا ممکن ها و نا هنجارها و مرد معنای باید ها و ممکن ها و هنجار ها. ما دختران زنانگی های ممنوعه ایم. ما وزن حجاب را خوب می فهمیم. ما کف زدن های دو انگشتی را خوب یادمان هست و جشن تکلیف هایی که همیشه روی دوشمان سنگینی می کرد. اسطوره زندگی ما اوشین سانسور شده زحمتکش بود و هانیکویی که با چتری های روی پیشانی اش، همیشه از پدرش کوجیرو می ترسید. ما بزرگ شدیم، جنگ تمام شد، پدرهایی که زنده ماندند به جنگ زندگی رفتند. مادر ها از پدر ها مرد تر شدند. گوگوش و هایده از ویدئوهای ممنوعه بیرون آمدند و ما هنوز منتظر بودیم صاعقه ای بزند و خشکشان کند! اما خیلی زود فهمیدیم صاعقه، زنانگی ما را خشک کرده! وقتی روی تخت عروسی نشستیم در حالی که هنوز گمان می کردیم فقط باید غذا های خوشمزه بپزیم و خانه تمیز کنیم و از کودکانی که خدا! در شکممان بار می زند نگهداری کنیم. وقتی از شوهرمان وحشت کردیم و خجالت کشیدیم از تمام آنچه به زن بودنمان معنا می داد، وقتی برای خوابیدن کنار شوهرمان هم از خدا طلب مغفرت کردیم و گمان کردیم به هویتمان توهین می کند! وقتی تمام آن ترس ها، نباید ها و ناهنجاری ها را با خود به رختخواب زناشوییمان بردیم، صاعقه خشکمان کرد. ما زن هایی بودیم که مرد و مرد هایی که زن. به ما فقط آموختند چگونه شکم مردانمان را سیر کنیم. کسی نگفت چشمانشان هم گرسنه است و شهوتشان تشنه، ما باختیم، روزهای عشقبازی مان را باختیم، طراوت جوانی مان را باختیم. ما نسل زنان خسته ایم. خسته از تکلیف هایی که روی دوشمان سنگینی می کند، خسته از محارمی که هرگز محرم رازهای دلمان نشدند، خسته از نامحرمانی که بارها به خاطرشان از پدر ها و برادر ها و شوهر ها کتک خوردیم، خسته از ترس هایی که با ما زاده شدند. در ما ریشه دواندند، در باورهایمان جوانه زدند و آنقدر شاخ و برگ گرفتند که سایه شان تمام زنانگی مان را پوشاند. ما خسته ایم و با تمام خستگیمان، حالا در آستانه سی سالگی به دنبال شعله خاموش زنانگی هایی می گردیم که کم آوردیمشان. دماغ عمل می کنیم، ایمپلنت می کاریم، پروتز می کنیم، کلاس رقص می رویم تا با داف های توی خیابان و خواننده های ماهواره رقابت کنیم تا شوهرمان را نگیرند از ما. با سلاح زنانگی هایی که کم آوردیمشان و هنوز گیجیم که چطور هم آشپز خوبی باشیم هم خانه دار خوبی هم مادر نمونه هم کمک خرج زندگی برای چرخ زندگی ای که مردمان به تنهایی نمی تواند بچرخاند هم به جامعه خدمت کنیم هم فرزند تربیت کنیم هم زیبا و خوش اندام و شاداب باشیم و مردمان را سیراب کنیم از زنانگی مان و ما هنوز لبخند می زنیم نجیب می مانیم به مردمان وفا می کنیم مادر می شویم برای فرزندمان مادری می کنیم خانه مان را گرم و پر مهر می کنیم و برای زناشویی مان سنگ تمام می گذاریم درس می خوانیم کار می کنیم به جامعه خدمت می کنیم خرجی می آوریم صبوری می کنیم برای سختی ها سینه سپر می کنیم ظلم ها و تبعیض ها را طاقت می آوریم در راهرو های دادگاه دنبال حق های نداشته مان می دویم و با این همه فقط... گاهی در تنهایی مان اشک می ریزیم، گاهی پای سجاده مان به خدا شکایت می کنیم، گاهی گوشه امامزاده ای، مسجدی می خزیم و بغض هایمان را لای چادر های رنگی می تکانیم، گاهی می خندیم به عکس شش سالگی مان با مقنعه چانه دار توی مهد کودک! گاهی افسوس می خوریم برای زنانگی هایی که سنگسار شدند و هنوز زن می مانیم و به زن بودنمان می بالیم.


http://www.uplooder.net/img/image/62/23bda5d7d91bad98562c03cf6f69b9fc/jok.gif


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.